İnsanlar toplum içinde yaşarken, devamlı olarak birbirleri ile etkileşim halindedirler. Konuşur, telefonlaşır, yemek yer, sinemaya, tiyatroya, konsere gider, otobüste trende beraber seyahat eder, sokakları paylaşır, selamlaşır, tanışır ve alış veriş yaparlar. Yani insanlar sosyal yaşamın bütün alanlarını paylaşırlar. Onun içindir ki kişi toplumda tek başına düşünülemez. İnsan toplumsuz, toplum da insansız olamaz.
İnsanların birbirleri ile yaşadığı, bazı şeyleri paylaştığı, etkileşim içinde olduğu, ilişkilerin çok yoğun yaşandığı bu alana sosyal yaşam denmektedir. Sosyal davranış kuralları, toplumların tarihi ve kültürel değerlerinden etkilenerek oluşmuş olup, hem ulusal hem de evrensel bir karaktere sahiptir…
Sosyal davranış kurallarının temeli görgü nezakettir. Bu kurallar karşılıklı saygı ve anlayış temeline dayanır. Kimseyi umursamadan yaşamanın imkanı yoktur. Nezaket ve terbiyenin temelinde her zaman başkalarına iyilik edebilmek düşüncesi gizlidir.
Görgü, insanın kendisine olan saygı duygusunu güçlendirir ve bu saygı kişiyi güçsüzleri ezmekten alıkoyduğu gibi, dengesiz davranışlara da engel olur. Ama görgü aşırı şekilcilik ve bilgiçlik taslama ile karıştırılmamalıdır.
Nezaket ise zorunluluk olmadan, kişinin aldığı terbiye sonucu, geleneklere uygun, hoşgörülü, saygılı, barışçıl ve dürüst davranışın ifadesidir. Görgünün temelinde nezaket vardır ve birbirinden ayrılma olanağı yoktur.
Nezaket, bir toplumda en iyisi olarak kabul edilen davranışları bilme ve uygulama sanatıdır. Sadece bilme ve uygulama yeterli değildir. Bunu bir yaşam tarzı olarak benimsemek gereklidir. Gerçek terbiye ve nezaket insana her durumda nasıl davranacağını, ne söyleyip ne yapacağını, nelerden kaçınacağını gösterir. Bunları bilmek de yetmez, bilinenleri zamanı geldiğinde uygulamak gerekir.
Görgü, nezaket, zarafet, incelik ve kibarlığı bir yaşam tarzı olarak kabul etmiş insanların, sosyal yaşamın her alanında, diğerlerine nazaran çok daha başarılı oldukları kesinlikle ispatlanmış bir gerçektir.
