Yaşamda vesileler vardır.

Kimileri için hiç dikkat edilmeyecek bir “şey”, bir başkasının yaşamında çok anlamlıdır. Bu, bazen anlatılan bir hikayedir, bazense yaşamın içinden bir sahne. Ya da bir kişi, bir söz, bir fotoğraf, bir sohbet, bir üzüntü, bir sevinç… Saymakla bitmez. Yani “vesileler” hazinesi gizlidir etrafta. Herkes göremez onu. Pek çok kişi aynı yerdedir ama çok azının ilgisini çekebilir o gizli sandık. Görmek için ne aradığını bilen gözler gerekir.

Zartın 10 sırrı, zurtun 1552 yolu vs. varken, kitap okumanın “püf” noktaları olmaz mı?

Eski bir kitap kurduyum. Ortaokul yıllarında başladı kitap okuma sevdam. Dünyam olurdu okuduğum kitaplar. Bitince kurtulamazdım etkisinden. Farklı dönemlerde, karakterlerde yaşamanın fırsatı idi okuduklarım. Bazen bir cümle görürdüm. Defalarca okurdum. Anlamadığımdan değil, benim içimdeki duyguyu bir başkası nasıl da böyle güzel yazabilmiş diye. Bazı kelimelerin dizilişini kıskanırdım.

Çiçek kız lunlun çizgi filmini hatırlayanlar var mı aranızda?

Lunlun, Fransa'da büyükanne ve büyükbabasıyla beraber yaşayan bir kız. 14. doğum gününde Cateau adında konuşan bir kedi ve Noveau adında konuşan bir köpek, Lunlun ve ailesinin evine gelir. Cateau ve Noveau, uzun zamandır "Çiçek Kız"ı arıyorlardır. Çiçek Krallığı’nın kralı ölmektedir ve prensin tahta geçebilmesi için kralın gücünün sembolü olan efsanevi 7 renkli çiçeğe ihtiyacı vardır. Bunu da bulabilecek tek kişi Çiçek Kız Lunlun'dur. Cateau ve Noveau, Lunlun'u ikna ederek 7 renkli çiçeği bulmak için uzun bir yolculuğa çıkarlar…

Hayatta öyle anlar vardır ki, o anın bir adım gerisinde olmak istersin. Yaşadığın o anı yaşamamış olmayı, duyduğun o haberi duymamış olmayı dilersin. Öyle bir haberdir ki bu, beklenmediktir. Anidir. İstenmediktir. Ama gelmiştir. Olmuştur. Bitmiştir… Yoktur dönüşü…

Bazen sevdiği ile tartışır insan… Çıkar gider… Sinirle… Döndüğünde sevdiğini orada bulacağım zanneder. Belki oradadır… Ama belki de…

İnsanoğlu

Bazen sorgular yaşamı

Dününü

Bugününü

Yarınını

Yüreği

Belki Bir mutluluğa kavuşmanın peşindedir...

Tuzu üstünde, tazesinden… Çıtır çıtır… En çok da yaz akşamlarını hatırlatır… Alınca eline insan bırakamaz… Her çıtlama, sondan bir öncekidir sözde… Bilmiyorum siz yapar mıydınız? Bazen insan ağzında biriktirir çekirdeğin içini… Onlarcası olunca hepsini yiyiverir… Çok da lezzetlidir. İşte o anlarda, insanın aklına “Ya, şu çekirdeğin içi satılsa ne güzel olur.” fikri gelir… Sahiden… Ben uğraşacağıma hazırı satılsa iyi olmaz mıydı?

Yaşam çekirdek çitlemeye benzer…